رباعی شمارهٔ ۱۵۵

هوش مصنوعی: ای کاش می‌دانستم من چه کسی هستم، تا بتوانم در نظر او به شکلی بهتر زندگی کنم.

هوش مصنوعی: شاید تمام وجودم دیده شده، به طوری که شب و روز به خاطر عمر از دست رفته‌ام گریه کرده‌ام.