بخش ۷ - برگشتن امام به خیمه گاه و سپردن اسرار امامت را به پسر بیمار خود

هوش مصنوعی: مردی بر سر بالین پسر بیمار خود آمد و بیش از حد معمول، صورت او را بوسید.

هوش مصنوعی: ای روح پاک من، به تو می‌گویم که دل من آزرده است، فرزند غمگین من.

هوش مصنوعی: ای پادشاه، یادگاری از اجداد خود بر جای بگذار که نشان‌دهنده پاکی و نیکی آنان باشد.

هوش مصنوعی: در این دشت، پیش‌آمدی برای تو در راه شهادت نیست و شاهد زیبایی‌های زیادی هستی.

هوش مصنوعی: تو باید ببینی که چگونه سر من بر روی نیزه‌ها قرار دارد و این نتیجه‌ی بداقبالی و تقدیر ناگوار من است.

هوش مصنوعی: تو باید چهل روز در مسیر شام همراه با خاندان نیکوکاران حرکت کنی.

هوش مصنوعی: می‌خواهم بگویم که تو باید به وضعیت من نگاه کنی؛ وقتی سرم را در طشت ببینی، متوجه می‌شوی که دردسرهای من بیشتر و دشوارتر از آنچه فکر می‌کنی، است.

هوش مصنوعی: او این را گفت و اشک را از چشمانش پاک کرد و دانش و میراث امامت را به او واگذار کرد.

هوش مصنوعی: خداوند به او مقام رهبری و فرمانروایی عطا کرد تا مانند سلیمان، بتواند دیوان و موجودات شر را تحت کنترل خود درآورد.

هوش مصنوعی: سپس به اهل حرم وداع کرد و آرامش را از درد و غم بخشید.