بخش ۸۶ - آوردن عبدالله جعفر نامه ی امان از والی مدینه و نپذیرفتن آن حضرت

هوش مصنوعی: وقتی عبدالله نامدار نامه را دریافت کرد، بر اسبش سوار شد.

هوش مصنوعی: یحیی و همراهانش در مسیر خود پیش رفتند تا به نزدیکی شاه رسیدند.

هوش مصنوعی: وقتی که او را به پیش قاضی و داور دین بردند، نامه‌ی بزرگی را به او سپردند.

هوش مصنوعی: پادشاه وقتی آن نامه را خواند، به دو پاسخ به این شکل پاسخ داد.

هوش مصنوعی: من دوباره به سمت حجاز نخواهم آمد، زیرا از این راهی که پیش رو دارم، بازگشت ممکن نیست.

هوش مصنوعی: من به فرمان خداوند، در این مسیر قدم گذاشته و راهی شده‌ام.

هوش مصنوعی: وقتی عبدالله این خبر را از پادشاه شنید، آن‌قدر برآشفت که دست به خودزنی زد و لباسش را پاره کرد.

هوش مصنوعی: اگر کسی با ناراحتی و گله‌گزاری از سرنوشت به داوری رسید و سرود خواند، نباید انتظار داشته باشد که دین برای او پاداشی در نظر بگیرد.

هوش مصنوعی: مدتی از روزگارش را به سوگواری و ناله گذراند، اما به ناچار از این حال و هوای غمگین خود کمی فاصله گرفت.

هوش مصنوعی: دو کودک را با گریه و ناله فراخواند و آن دو پسر با ارزش را به شاه سپرد.

هوش مصنوعی: سپس آن پیر دانا به جوانان خوش‌فرجام گفت:

هوش مصنوعی: به یکدیگر توجه کنید و به عمق سخنان من دقت کنید تا مبادا از عهد و پیمانی که بسته‌ایم، پا فراتر بگذارید.

هوش مصنوعی: شما در قید و بند عهد و پیمان پادشاه هستید که تا زمانی که جان دارید، آماده‌اید برای او فداکاری کنید.

هوش مصنوعی: گفت این و آن، هر دو فرزند را، دو شاخه‌ی خوشبخت و سرزنده برایشان آماده است.

هوش مصنوعی: به فرمان پادشاه، عهد و پیمان خود را به او سپرد و به سمت راهی که باید برود، روی کرد.

هوش مصنوعی: زمانی که او رفت، موها (ی مردان) از درگاه شاه گذشتند و شاه نیز راه را با سپاهش پیمود.

هوش مصنوعی: وقتی که خداوند دین از مسیر خود منحرف شد، به نقطه‌ای رسید که به ثعلبیه معروف است.