شمارهٔ ٧۵۵

هوش مصنوعی: روزی یکی گفت که جوانی خوش‌چهره و نیکو به نام کابن یمین، با جوانی دیگر از میان گروهی کنار رفت.

هوش مصنوعی: به او گفتم که من انسانی هستم با دلی سرسخت و بی‌تاب و همیشه ناآرام.

هوش مصنوعی: صحبت کردن با مردم بدون ریا و نفاق ممکن نیست و دل من از این نوع نفاق خسته شده است.

هوش مصنوعی: من مانند نی هستم؛ وقتی تنها می‌شوم، در میان جمعیت بزرگ دیگران احساس جدایی و تنهایی می‌کنم.

هوش مصنوعی: گاهی در دشت با آهوان سپری می‌کنم و گاهی در کوه با پلنگ‌ها هم‌نشین می‌شوم.

هوش مصنوعی: اگر دلیلی برای ادعایت نداری، به خودت نگاهی بینداز و از مردم نیز کمک بگیر.

هوش مصنوعی: زیرا من به هیچ چیز امیدی ندارم، خواه مرا بپذیری و خواه سرزنشم کنی، مهم نیست.