شمارهٔ ۶١۴

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم با کی باید صحبت کنم که احساسی را که از دور شاهد زیبایی ماه هستم، توصیف کنم، چون جهان را از زاویه‌ای دیگر و برعکس می‌بینم.

هوش مصنوعی: در هر جایی که نگاه می‌کنم، غم و ناله‌ای می‌بینم. هر فردی را که می‌بینم، چشمانش پر از اشک و اندوه است.

هوش مصنوعی: هر جا که بداقبالی وجود داشت، حالا مانند یک نگین در جایی باارزش و زرق و برق، در خانه‌های پر از طلا و ثروت دیده می‌شود.

هوش مصنوعی: اسب تازی که زخم خورده است، زیر زین خود، زینتی طلایی دارد و من این زینت را در گردن الاغی می‌بینم.