شمارهٔ ۶١٣

هوش مصنوعی: ای شهریار، من از این آستان بهشتی مانند بهشت می‌روم و از سر حسرت به دنیای بیرون می‌نگرم.

هوش مصنوعی: من از ترس جدایی تو آشفته و بی‌قرارم، به گونه‌ای که حتی حس و حال ایستادن روی پاهایم را ندارم و گویی می‌خواهم به زمین بسپارم.

هوش مصنوعی: اگر سرنوشت نتواند مانع کار ما شود، بی‌شک دوباره پای تو بر سر من خواهد آمد و مثل تاجی بر سرم خواهد نشست.

هوش مصنوعی: اگر سرنوشت به من اجازه ندهد که چهره‌ات را ببینم، با عشق و علامت محبت تو، با خاک و زمین می‌آمیزم.