بخش ۵۷ - غزل

هوش مصنوعی: من متعلق به تو هستم، پس دیگر چه انتظاری داری؟ جان من فقط به تو وابسته است، پس چه چیز دیگری می‌خواهی؟

هوش مصنوعی: تو مانند بلبل خوش‌صدا هستی و من باغی هستم که متعلق به توست. دیگر چه چیزی می‌خواهی؟

هوش مصنوعی: اگر دل تو از دستت رفت، من جان تو هستم، پس چه چیزی می‌خواهی؟

هوش مصنوعی: اگر درد تو از من نشأت می‌گیرد، اکنون من درمان تو هستم. حال چه می‌خواهی؟

هوش مصنوعی: از این پس هر شب با لطف تو میهمان تو خواهم بود. حالا هر چه که می‌خواهی، بگو.

هوش مصنوعی: واقعاً نمی‌توانم هیچ مرکز زمانی، حتی یک لحظه، پیمانی که با تو بسته‌ام را فراموش کنم. حالا تو چه چیزی می‌خواهی؟

هوش مصنوعی: ای پسر عماد، من از صمیم قلب و با تمام وجود، خواهان تو هستم. حالا چه چیزی می‌خواهی؟