بخش ۲۸ - حکایت

هوش مصنوعی: خر در زیر بار سنگین به دیگری می‌گوید که در زندگی آسایش و راحتی وجود ندارد و همواره در تلاش و زحمت هستیم.

هوش مصنوعی: عشق و محبت به ما چیزی می‌دهد که ارزش دیدن دارد، در عین حال جان ما را به آرامی می‌گیرد.

هوش مصنوعی: اگر از حالت خستگی و کسالت به آرامی حرکت کنم، زندگی‌ام هم به همین کندی خواهد گذشت؛ اما اگر با شتاب و انگیزه پیش بروم، زندگی‌ام هم پرشتاب خواهد بود.

هوش مصنوعی: زندگی ما تحت تاثیر مشکلات و سختی‌هایی است که به دوش می‌کشیم. اگر ما از این دنیا برویم، به خاطر زحمات و رنج‌هایی است که در نتیجه این مشکلات متحمل شده‌ایم.

هوش مصنوعی: در نهایت، ما را می‌کشد، چون به اندازه کافی انرژی و سوخت در وجود ما وجود دارد.

هوش مصنوعی: او به او گفت: برو، زیرا من و تو هیچ‌وقت از این رنج و زحمت رهایی نخواهیم یافت.

هوش مصنوعی: انسان باید در زندگی تلاش و زحمت بکشد، زیرا خداوند او را برای این منظور خلق کرده است.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند از خدا بپرسد که چرا زمین را سبز کرده یا چرا طبیعت به این شکل است.

هوش مصنوعی: باید از این که انسان شده‌ایم و به بی‌رحمی نیفتاده‌ایم، شکرگذاری کنیم.

هوش مصنوعی: اگر از دست مردم در رنج هستیم، به خاطر ریش مان نمی‌توانیم به کسی آسیب بزنیم.

هوش مصنوعی: ما از پرسش و پاسخ در روز قیامت نگران نیستیم و ترسی نداریم، زیرا برای ما اهمیتی ندارد.

هوش مصنوعی: برخی افراد از صدای خوش لذت می‌برند، در حالی که برخی دیگر از صدای پرندگان خوشحال می‌شوند.

هوش مصنوعی: نه آن چیزهایی که دارم برایم خوشایند است، نه این احساس درد و اندوهی که در دل دارم.

هوش مصنوعی: صدای نی برایم دلنشین است، زیرا به یکباره عقل و هوش را از من می‌برد.

هوش مصنوعی: حکایت و داستان‌های دوستانم موجب می‌شود که از دنیا و مسائلم غافل شده و در دنیای دیگری غرق شوم.