شمارهٔ ۶۵

هوش مصنوعی: ای دین، تو پناه منی! من با نفس روحانی خود، به تو سلام می‌گویم و از تو یاری می‌طلبم.

هوش مصنوعی: از صحبت‌های تو یکی از نادرترین‌ها را به حسادت صد برابر طلا می‌گویم.

هوش مصنوعی: هیچ کس به اندازه تو در دیار عراق و در تمام جهان وجود ندارد.

هوش مصنوعی: آسمان به خاطر تو به زمین می‌آید و بر تو سایه می‌افکند، چون تو را به نهایت عزت می‌شناسم.

هوش مصنوعی: این سخن را از من نپذیر، ای گران‌قدر، چرا که به خداوند قسم می‌خورم که این را با اطمینان می‌گویم.

هوش مصنوعی: وقتی که به قلم و دست تو نگاه کردم و ویژگی‌های هر دو را دیدم، اینگونه سخن می‌گویم.

هوش مصنوعی: من دست را به نام خواجه می‌خوانم و قلم را به عنوان نگهبان دین معرفی می‌کنم.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که من این موضوع را به طور مختصر و ساده بیان می‌کنم، بهتر از اینکه جزئیات زیاد و بی‌مورد را مطرح کنم.

هوش مصنوعی: به خودت سرما نزن، چون در شب‌های سرد، وضعیت در آنجا بسیار ناخوشایند است. من فقط همین را می‌گویم.