شمارهٔ ۸۱ در ستایش قزل ارسلان و شادباش فرارسیدن عید فطر

هوش مصنوعی: دیدند که ماه در آسمان است، ای ساقی! چه نوشیدنی‌ای داری که زمان جشن و خوش‌گذرانی و می‌نوشی به میان آمده است؟

هوش مصنوعی: ما به مدت سی روز به آن میهمان انواع خدمات را ارائه دادیم و جانمان را درمیان گذاشتیم.

هوش مصنوعی: دل ما از دلتنگی او سبک و بی‌قرار شده است، پس بیا و چند جام سنگین شراب برای من بریز.

هوش مصنوعی: به خاطر حسادت و غیبت‌هایی که درباره‌ی خسرو و ماه نو وجود دارد، چهره‌اش چون دختر زیبایی از قندهار درخشان و دلرباست.

هوش مصنوعی: این بیت به تصویر کشیدن وضعیتی است که در آن آسمان، با شفافیت و زیبایی خاصی، نمایانگری جاذبه‌های زندگی و لذت‌های آن را نشان می‌دهد. به نوعی، آسمان به نظاره‌گران روحی سرزنده و بازیگوش را یادآوری می‌کند که از زندگی و جوانی خود لذت می‌برند.

هوش مصنوعی: خسرو، که پادشاه است، از چمنزار و زیبایی‌های آن حسادت می‌ورزد و به همین دلیل دچار زردی و خشکی شده است و حالتی نزار و ناتوان پیدا کرده است.

هوش مصنوعی: از این دژ، دژی هفت تیرک مانند، وقتی که ارتش شب به سمت آن آمد، تاریک شد.

هوش مصنوعی: مسیح به دنیا آمد و روح‌القدس در کنار او بود و به فرمان خداوند عمل می‌کرد.

هوش مصنوعی: از باغ‌های بهشت، به همراه خود رحمت‌هایی را آورده است تا با یاری خضر، به ما کمک کند.

هوش مصنوعی: خضر، جام جمشید را که پر از آب حیات است، به خاطر محبت و دوستی فرستاد.

هوش مصنوعی: اگر کسی بتواند در زمان‌های خوشی و لذت، مانند زمانی که عطر و طعم غذا در افطار حس می‌شود، به گلابی دست یابد که همیشه و تا ابد بماند، قیمت و ارزش واقعی او نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: قزل ارسلان، پادشاه پرورش‌دهنده‌ای که نامش به عنوان یک حاکم بزرگ و سرشناس جاودانه شد.