بخش ۲ - بسم الله الرحمن الرحیم

هوش مصنوعی: ای آنکه از عهد قدیم غافل شده‌ای، ای آنکه از راه راست دور افتاده‌ای.

هوش مصنوعی: گوش فرا بده به آنچه بلبل می‌گوید، زمانی که از داستان‌های محبوبش روایت می‌کند.

هوش مصنوعی: سلام! ای بلبل خوش‌صدای باغ، خوش آمدی از سوی این باغ سرسبز و زیبا.

هوش مصنوعی: ای برادر! به من بگو که او درباره ما چه گفته است، ای اهل غیرت.

هوش مصنوعی: آیا آنها از ما راضی شدند و به وفا روی آوردند، یا اینکه همچنان به ترک ما ادامه می‌دهند و به بی‌محلی می‌پردازند؟

هوش مصنوعی: سلام! خوش آمدی، ای پیام‌آور خوشبختی ما! سلام بر تو، ای منبع خوش‌شانسی ما!

هوش مصنوعی: سلام، ای بلبل خوش‌خوان! تو از هر قید و بندی رها شدی و از دیگران آزاد هستی.

هوش مصنوعی: ای نغمه‌های تو همانند شعله‌های آتش به هر زنجیری که به من بسته شده، هزار کانون آتش را شعله‌ور می‌کند.

هوش مصنوعی: سلام بر تو ای طوطی خوش صدا! حقیقت این است که تو توانسته‌ای غم را از دل من دور کنی.

هوش مصنوعی: در مورد نجد و دوستان آنجا صحبت کن تا همه چیز، از دیوارها گرفته تا درها، پر از شوق و نشاط شود.

هوش مصنوعی: از زلال آب «زمزم» و جریان آن، و از سرزمین «خیف» و مراسم «منا» سخن بگو تا دل از غم‌ها آزاد شود و جان از رنج‌ها رها گردد.

هوش مصنوعی: درباره محل زندگی و پناهگاه ما صحبت کن و از محبوب بی‌پروا و دلیر ما بگو.

هوش مصنوعی: کسی که به طور ناگهانی بدون هیچ دلیلی دست از عهد و پیمان ما برداشت و این توافق را نقض کرد.

هوش مصنوعی: از زبان آن معشوقی که طبع تند و تیز دارد، برای آرامش دل، سخنی بگو.

هوش مصنوعی: به یاد روزهایی که با ما بودی، بعضی اوقات به خاطر ناز و فخر از ما خشمگین می‌شدی و گاهی هم آشتی و مهر می‌ورزیدی.

هوش مصنوعی: چه خوب بود زمانی که گاه و بیگاه به خاطر مهربانی و وفا، قدمی در این راه می‌گذاشت.