(۵) حکایت پسر صاحب جمال و عاشق شوریده حال

شخصی بسیار زیبارو و دلربا بود؛ آن‌قدر چهره‌اش زیبا و لطیف بود که قطرات عرقِ روی صورتش، مانند شبنم بر گل و بوستان می‌درخشید.

او که چون بهاری وسط بیابان بود، زیر خیمه‌ای تنها و خلوت آرمیده بود.

این شخص چنان زیبا و درخشان بود که حضور او در زیر خیمه، آن خیمه را مانند آسمانی کرد که خورشیدی در آن می‌درخشد.

ناگهان نگاه جوانی به او افتاد و به خاطر عشق به او، دلش از راه خود منحرف شد.

چنان در بند عشقش محکم گرفتار آمد، که پند و نصیحت هیچ کس به حالش سود نداشت.

نه صبری برایش می‌ماند و نه طاقت دوری از جمالش، اما هیچ بویی از وصال او نبرده بود.

تا اینکه روزی باران آغاز شد و روزگار دوستان را به هم رساند.

همه بیابان‌نشینان می‌دویدند، و زیر خیمه سر می‌کشیدند.

اتفاقاً عاشق و آن معشوق دلربا، در آن یک خیمه در کنار هم قرار گرفتند.

وقتی باران از حدّ معمول بیشتر شد، هر کس زیر جامه خود پناه می‌گرفت.

زیر خیمه، آن دو دلخواه، زیر یک جامه رفتند و در کنار هم نشستند.

با نگاه‌های عاشقانه، دل و جان یکدیگر را می‌ربودند و با بوسه‌های خود به یکدیگر شادی و جان تازه می‌بخشیدند.

هر آدمی که از باران و سختی آن به تنگ آمده بود، دعا می‌کرد: خدایا، مدتی باران را کمتر کن.

اما عاشق می‌گفت: خدایا، باران را کم نکن؛ هرقدر می‌خواهی، بیشترش کن!

اکنون که از ابرها بارانی مانند طوفان جاری است، اگر بخواهم با کشتی عشق حرکت کنم، بهترین زمان همین است.

چه بسیار روزهای خشک و بی‌وفایی که از یاران دور بوده‌ام؛ حالا این باران فراوان برایم خوشایند است.

اگر این باران تا روز قیامت هم ببارد، برای من اشکالی ندارد؛ از شدت شادی، همین دنیا برایم مانند قیامتِ شادی و خوشی خواهد شد.

خدایا، این سعادت را نقداً به من بده، که هر دم باران افزون‌تر شود.

وقتی خداوند ابلیسِ رانده‌شده را مورد خطاب قرار داد و از او چیزی خواست، ابلیس نیز از خدا همان خواستهٔ خود را با اصرار بیشتر طلب کرد.

وقتی خداوند مستقیماً و بدون واسطه با ابلیس سخن گفت، ابلیس هم در پاسخ، دربارهٔ خود و جایگاه خودش سخن بسیار گفت.

وقتی فرمان سجده بر آدم به ابلیس رسید، چشم حقیقت‌بین خود را بست و از دیدن حقیقت و فرمان الهی خودداری کرد.

به او گفتند: سجده کن؛ گفت: نه، هرگز به کسی جز خدا سجده نمی‌کنم. به او گفتند: دور شو؛ گفت: باکی نیست، برایم اهمیتی ندارد.

اگر چه لعنت شده‌ام، اما در برابر غیر او هرگز سر فرود نخواهم آورد.

اگر من به کسی غیر از خدا توجه و نظری داشتم، در سراسر عالم، از آسمان تا زمین، چنین حکمی برایم جاری نمی‌شد.