غزل شمارهٔ ۷۰۹

هوش مصنوعی: ای چشم زشت، بر روی ماه زیبایی پرده‌ای آویخته‌ای که صد یوسف گم‌شده به زلفت مانند سرنا به چاه افتاده‌اند.

هوش مصنوعی: ماه بر چهره‌ات می‌درخشد و زلف‌های پر حجابت مانند دام است. دل‌ها به مانند پرندگانی در غم تو گرفتار شده‌اند و از این دام خواسته‌اند خود را آزاد کنند.

هوش مصنوعی: فرش جاودانگی را پهن کرده و صدای نابودی را نواخته‌اند، مقیاس عزت را ساخته‌اند و در مقابل سپاه قرار داده‌اند.

هوش مصنوعی: مردان راه، بارها بی‌پروا بر لب گودی‌ها ایستاده و میخ‌ها را کوبیده‌اند؛ بنابراین تمام آن‌ها را که به دار آویزان کرده‌اند، از چهارراه‌ها دیده می‌شوند.

هوش مصنوعی: شمع شادی روشن است، چون راز وجود شمع را فهمیده است. دل بی‌گناهی که در آتش عشق سوخته، جان پاکش در آویختگی قرار دارد.

هوش مصنوعی: ای صدای عشق که در دل‌ها پژواک می‌زند، تا جایی که دل‌ها جان خود را فدای تو کرده‌اند. سرهای بزرگترها و پیشگامان را بر راه‌های مهم آویخته‌اند.

هوش مصنوعی: در روز جزا، آن خداوند بزرگ که بر همه چیز تسلط دارد، با وجود عظمتش، به خاطر ما، زلف سیاه خود را بر افراشته است تا به ما کمک کند.

هوش مصنوعی: ابلیس در دل خود احساس عجیبی دارد، از خشم و ناامیدی، به خاطر اینکه فقط یک بار ادب را ترک کرده است. او به این خاطر از مقام خود پایین آمده و به زمین افتاده است.

هوش مصنوعی: عطار! این داستان را کسی می‌داند که به جزئیات آن آگاه است، و عالم دیگری که به معناهای پنهان آن آگاه نیست. در حقیقت، یکی از آنها مانند چراغی است که از ایوان پادشاه آویخته شده است.