غزل شمارهٔ ۷۰۳

هوش مصنوعی: ای دل، در عمق وجودت فرو رو و به سوی کمالی بی‌نهایت که هیچ نشانی ندارد، حرکت کن.

هوش مصنوعی: تا کی در دور و اطراف دنیا پرسه می‌زنی؟ یک بار به عمق وجود و روح خود نفوذ کن و به‌سراغ واقعیت‌های درونیت برو.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی دل خود را به کمال برسانی، باید با دل‌های دیگران ارتباط برقرار کنی و در زندگی اجتماعی شرکت کنی.

هوش مصنوعی: اگر دریا تو را به سوی خودش دعوت کرد، با تمام وجود و شور و هیجان در آن فرو رو و جانت را نثار کن.

هوش مصنوعی: وقتی چیزی جز غرق شدن در زمان میسر نیست، پس بهتر است که در یک لحظه فرو بروی و به همگان نشان دهی که در این مدت، چه تجربه‌هایی را پشت سر گذاشته‌ای.

هوش مصنوعی: وقتی همه به این جا آمدند، تو هم در میان آن‌ها قرار بگیر.

هوش مصنوعی: اگر دوستت دستانش را بر روی تو بگذارد، سر به آستان او بگذار و خاضعانه فرو شو.

هوش مصنوعی: اگر در امتحان سختی و چالش پیش آمد، به شجاعت در آن فرو شو و مقاومت کن.

هوش مصنوعی: برای چه مدت مشغول دورزدن دور افراد و پیروی از هر چیزی هستی؟ به جای این کار، بهتر است در عمق آنچه که به آن مشغولی، فرو بروی و از آن بهره‌مند شوی.

هوش مصنوعی: اگر در راهی که انتخاب کرده‌ای فایده‌ای نمی‌بینی، به خودت دلی خوش کن و با ناکامی‌ها کنار بیا.

هوش مصنوعی: زیرا که نمی‌دانیم چه بر سر جان ما می‌آید، لحظه‌ای نفس بکش و در اندیشه غوطه‌ور شو.

هوش مصنوعی: اگر به طور پنهانی ظاهر شوی، یا اگر به صورت آشکار در خفا فرو بروی.

هوش مصنوعی: اگر به خاطر نزدیکی به محبوب نتوانی به او دسترسی پیدا کنی، پس به دوری‌اش بی‌دليل خود را به نابودی بسپار.

هوش مصنوعی: اگر نمی‌توانی به این شکل پایین بیایی، پس برو و به همان شیوه پایین بیا.

هوش مصنوعی: عطار، هرچقدر هم که در یک مکان قرار داری، برخیز و به دنیای نامرئی و بی‌کران برو.