غزل شمارهٔ ۶۹۹

هوش مصنوعی: ای دو جهان، روشنایی‌ای از چهره‌ی تو هست که هشت بهشت، خاک پای کوی تو را می‌بوسد.

هوش مصنوعی: هر دو جهان در این چاه زایش و پیدایش قرار دارند و تا ابد، رابطه محکم و استواری بین آن‌ها و یک موی تو وجود دارد.

هوش مصنوعی: هر دو جهان با تمام عظمت و ارزش‌شان، در برابر تو به اندازه یک تار موی ساده‌اند.

هوش مصنوعی: در مسیر تو، روز و شب به انتظار ایستاده‌اند، یکی از آن‌ها روز رومی و دیگری شب هندی است.

هوش مصنوعی: آفتاب آن‌قدر بر پهلو می‌چرخد و می‌تابد تا حتی کمی هم به زانوهای تو برسد.

هوش مصنوعی: پس آن شخص رفت و نگاه کرد، اما نتوانست چهره‌اش را ببیند، زیرا از ترس نمی‌تواند قدمی به سوی تو بردارد.

هوش مصنوعی: خورشید در برابر زیبایی و معشوق تو هیچ ارزشی ندارد، چرا که در جایی که زیبایی تو نمایان می‌شود، خورشید نیز فقط یک نقطه کوچک و ناچیز است.

هوش مصنوعی: وقتی که چرخ گردان را شکستیدی، دیگر کمان چگونه می‌تواند هم‌پهلوی تو شود؟

هوش مصنوعی: جانم از فکر تو غرق شده است. چگونه ممکن است که این فکر همپایهٔ تو شود؟

هوش مصنوعی: چرا فلک و گردونه به شدت تحت تأثیر افکار و نور تو قرار دارند؟

هوش مصنوعی: یک نگاه خیره‌کننده از چشمان تو می‌تواند تمام جادوگران و جادوها را شکست دهد و به آن‌ها غلبه کند.

هوش مصنوعی: چشمی که به ابروی تو می‌نگرد، همان حالتی را تجربه می‌کند که شخصی در برابر ابروی تو دارد. به عبارتی دیگر، زیبایی ابروی تو بر چشمان دیگران تأثیر عمیق و جذابی می‌گذارد.

هوش مصنوعی: شاعر فرید به خاطر زیبایی چهره‌ات، شعرهای بسیار زیبا می‌سراید و دلش را به آتش عشق تو می‌سوزاند.