غزل شمارهٔ ۶۷۱

هوش مصنوعی: ای چهره‌ات مانند آفتاب درخشان است و ابروی تو مانند قوس قزح، زیبا و منحنی.

هوش مصنوعی: بر چهره‌ی جهان کسی دیده‌ای روشن نمی‌خواهم که مانند چشمان تو باشد.

هوش مصنوعی: جز چشمهٔ کوثر در لب‌های تو، چشم من هیچ چشمه‌ای را ندیده است.

هوش مصنوعی: دیدم که دور کمر تو، موی‌هایی از هر طرف به هم پیچیده و در میان آن‌ها قرار دارد.

هوش مصنوعی: تو همچون جواهری از دل جان هستی، پس چه کسی می‌تواند جان را در عوض تو به چیزی دیگر بدهد، وقتی که تو از بهترین‌ها هستی؟

هوش مصنوعی: دل من به سمت عشق تو می‌رفت تا این‌که از زیبایی‌ات شادی و خوشبختی را بگیرد.

هوش مصنوعی: زلف تو مانند عقابی است که در پس سر می‌چرخد و آشفته و پرحجم به جلو کشیده می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر چشمانم را روشن کردی، وجود تو به تنهایی کافی است، ای نور چشمم.

هوش مصنوعی: در دل غم تو، جان ما از درد تو پر است.

هوش مصنوعی: من تسلیم تو شده‌ام و این ضروری است که عصای خود را به من بدهی و نعلی که بر پا داری را درآوری.

هوش مصنوعی: وقتی که چهره زیبای تو به خورشید می‌تابد، نوری به آن می‌دهد که باعث می‌شود این همه زیبایی و درخشندگی ایجاد شود.

هوش مصنوعی: چقدر باید زیر سایه آفتاب بمانی، در حالی که نور دنیا از پرتو تو ناشی می‌شود؟

هوش مصنوعی: اگر تمام عظمت و نور تو را در ظاهر ببینیم، در حقیقت ما هم‌چنان در جستجوی حقیقتی هستیم که دور از دسترس ماست.

هوش مصنوعی: اگر او در علم اشتباه کرد، ما هم در حقیقت چگونه می‌توانیم دچار اشتباه شویم؟

هوش مصنوعی: عطار در این گفتار خود از موضوع اصلی خارج شده و به نکات دیگر می‌پردازد.