غزل شمارهٔ ۶۷۰

هوش مصنوعی: دوباره زیبایی را ببین، تا عقل و روح تو به تازگی و شور جدیدی دست یابند.

هوش مصنوعی: غم آن زلف پیچ خورده و بی‌تابی که در دل زاهدان ایجاد کرده را تماشا کن.

هوش مصنوعی: هر کس که چشم به زیبایی او دارد، تا ابد در وجودش آرزویی را مشاهده می‌کند.

هوش مصنوعی: در میان صمیمی‌ها و کسانی که عاشق حقیقت هستند، هر لحظه یک نوآوری و شور و شوق تازه‌ای به وجود می‌آید که می‌توان دید و تجربه کرد.

هوش مصنوعی: عاشقان عشق او را با تمام وجود می‌پذیرند و از نگرانی‌های روزمره و آینده رها هستند.

هوش مصنوعی: در میدان عشق، افرادی را ببین که مانند شیدایی، دچار عشق و شور و شوق هستند و همه چیز را فراموش کرده‌اند.

هوش مصنوعی: در دشت‌های وسیع و بی‌کران، او همیشه تغییرات را می‌بیند؛ چه پایین رفتن و چه بالا رفتن.

هوش مصنوعی: اگر عشقی را نچشی و دل را در باران عشق نیاوری، این حال را در عمق دریا تجربه کن.

هوش مصنوعی: گاهی به حالت‌های جان خود توجه کن و گاهی به آرزوها و خواسته‌های دل خود نگاه کن.

هوش مصنوعی: من هر لحظه در انتظار وصال او هستم و به خاطر این عشق، در درونم آشفتگی و شور و شوقی دائمی وجود دارد.

هوش مصنوعی: به او گفتم ای محبوب، دل عطار کجاست؟ پاسخ داد که خودت در جایی گم شده‌ای، خوب نگاه کن.