غزل شمارهٔ ۶۶۹

هوش مصنوعی: برای درک زیبایی و جذابیت معشوق، عقل و اندیشه را کنار بگذار و فقط به درخشش و جاذبه او توجه کن.

هوش مصنوعی: در چشمان او روحی حیران و سردرگم را ببین، و در رفتار او عقلی مضطرب و پریشان را مشاهده کن.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق او، که خود راهنمایی است، هزاران سرمست و شاد را بدون سر ببین.

هوش مصنوعی: جان یک عاشق دلbroken و خوش نفس را ببین که همچون بخور در آتش، خود را عرضه می‌کند و به دیگران انرژی و حیات می‌بخشد.

هوش مصنوعی: در مقابل نور آفتاب، زیبایی چهره‌اش به قدری خیره‌کننده است که عقل و فکر آدمی انگار مانند پروانه‌ای بدون بال از آن مجذوب می‌شود.

هوش مصنوعی: برخی چیزها را که به درد نمی‌خورند، بیش از حد مورد توجه قرار نده. به جای آن، به عمق وجود خود بپرداز و ارزش‌های واقعی را درک کن.

هوش مصنوعی: از درخشش آن مروارید، به همان اندازه که هست، ذرات موجود در جهان را چه خشک و چه تر، مشاهده کن.

هوش مصنوعی: اگر نور خورشید صبحگاهی را ندیده‌ای، حرف‌های عطار را بشنو و کلماتش را درک کن.