غزل شمارهٔ ۶۶۶

هوش مصنوعی: من دردی در دل دارم که به جهانی می‌ماند، زیرا نمی‌توانم حتی یک لحظه بدون تو تحمل کنم.

هوش مصنوعی: درد و رنج تو مانند آبی است که جان مرا در خود غرق کرده است. حالا من چطور می‌توانم با این نیمه‌جانی که بدون تو دارم ادامه دهم؟

هوش مصنوعی: در دیوار تصویر تو را گذاشتم و از شدت اندوه اشک می‌ریزم، تا آنکه بی‌خبر از تو ناگهانی بمیرم.

هوش مصنوعی: من در این لحظه برای تو هیچ زندگی در من باقی نمانده است. بدون تو، فقط یک پوست و استخوان سرد و بی‌روح هستم.

هوش مصنوعی: به دلیل اینکه نه از من خبری مانده و نه نشانی از تو، چطور می‌توانم بی‌تو نشانی پیدا کنم؟

هوش مصنوعی: روح من در عذاب است و هنوز قلبم را به کسی ندادم تا لحظه‌ای بدون تو فریاد کنم.

هوش مصنوعی: بدون تو، ناتوانی مرا به فریاد می‌آورد و نمی‌دانم در آخرین لحظات زندگی‌ام چقدر می‌توانم کمک بخواهم.

هوش مصنوعی: چشم‌هایم را به حالت خاصی دارم و می‌دانی چرا؟ چون بدون تو شبیه کمانی شده‌ام.

هوش مصنوعی: وقتی دل را از اعتیاد به تریاک جدا کردم، مطمئنم که مانند زهر به خودم آسیب زدم، چرا که نبود تو برایم مثل یک سم است.

هوش مصنوعی: اگر در عشق تو نفعی به دست نیاوردم، هر لحظه از نبودن تو خسارتی می‌کشم.

هوش مصنوعی: بی تو در چشم یک مورچه، دنیای بزرگی وجود دارد که بدون تو در هیچ جهانی نمی‌توانم جا بگیرم.

هوش مصنوعی: هرچند هیچ‌کس از من صحبت نمی‌کند، اما من خودم پر از حرف و داستانم، در غیاب تو.

هوش مصنوعی: دوستانم رفتند و هم رفیقانم شدند، حالا با چه کسی داستان زندگی‌ام را بگویم درabsence of تو؟

هوش مصنوعی: تلاش و کوشش عطار، مانند بازی فرشتگان است و من بدون تو، جایی برای زندگی ندارم.