غزل شمارهٔ ۶۶۴

هوش مصنوعی: عشق تو در وجودم، ای جانم، آتش شعله‌ور کرده است در دل پر درد و سوزان من.

هوش مصنوعی: در قلب من آتش نریز، لطفاً بر چشمان گریانم رحم کن.

هوش مصنوعی: چشمان من را به خاطر اشک‌هایش زخم نزن، زیرا در نهایت به درد و رنج جان من توجه کن.

هوش مصنوعی: از درد و رنج عاطفی‌ام بیشتر از این پرده‌برداری نکن، به این غم درونم توجه کن.

هوش مصنوعی: این فرد بدبخت به اندازه‌ای درد و رنج می‌کشد که دیگر تحملش از حد گذشته است. تو باید راه حلی پیدا کنی و برای درمان من کاری بکن.

هوش مصنوعی: من خود را تحت فرمان کسی نمی‌بینم، اما خواهان این هستم که تو مانند موهایت که در هم پیچیده است، منحرف نشوی و به راهی نروی که من نمی‌پسندم.

هوش مصنوعی: هر چه می‌خواهی انجام بده، اما بدان که ممکن است این خواسته‌ها از روی غم و اندوه باشد، نه از اختیار و فرمان من.

هوش مصنوعی: عطار به شدت تحت تأثیر عشق و جذبه‌ای قرار گرفته است که جان او را به آتش انداخته. او از محبوبش می‌خواهد تا با آب، آتش درونش را تسکین بخشد و از شدت شعله‌ها بکاهد. در واقع، او در جستجوی آرامش و محبت است تا از درد و رنجی که احساس می‌کند، رهایی یابد.