غزل شمارهٔ ۶۵۷

هوش مصنوعی: زمانی که شور و هیجان مانند دریا در وجودم موج می‌زند، از تنگناهای فکری و خیال‌های بی‌فایده‌ام دور شو و اجازه نده که این افکار در دلم جاری شوند.

هوش مصنوعی: وقتی نتوانستم پر پشه را در تو دیدار کنم، به مانند پای فیل عشق خود را به فراموشی نسپار.

هوش مصنوعی: زندگی را خودم به دست می‌گیرم و اجازه نمی‌دهم که دستان دیگران، سرنوشت و زمانم را دچار مشکل کنند.

هوش مصنوعی: به سختی می‌توان به شخصی مانند من رسید، پس به آسانی او را از دست نده.

هوش مصنوعی: اگر به خاطر تشنگی از بین بروم، به خاطر طوفان و بهبود اوضاع از من غافل نشوید.

هوش مصنوعی: به چشمان او نگاهی نکن که با ابروان کمان‌کشیده‌اش می‌تواند به دل من تیر کند.

هوش مصنوعی: چون زره به تن نمی‌کنم، لطفاً موهایم را در باران تیرها نریز.

هوش مصنوعی: پیچ و تاب زلف‌های زیبایت به قدری جذاب است که جانم را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: وقتی که پایم نمی‌رسد که با زلف تو بازی کنم، چطور می‌توانی بگویی که من در میدان چوگان تو هستم؟ پس مرا به زمین نیانداز.

هوش مصنوعی: من از زیبایی‌های زلف تو بسیار دارم و مانند زلف خودم آشفته و پریشان هستم، پس مرا بیشتر سردرگم نکن.

هوش مصنوعی: تو نامه‌ای آوردی و اکنون جانم را می‌خواهی، از نوشته‌ات به دل دیوانه‌ام نینداز.

هوش مصنوعی: وقتی که خاک راه تو به عطار می‌رسد، من نیز در این راه حیران و سرگردان هستم. خواهش می‌کنم که مرا به حال خویش رها نکن.