غزل شمارهٔ ۶۵۱

هوش مصنوعی: در سراسر دنیا نوری بر افروز و زیبایی را به همه معرفی کن.

هوش مصنوعی: اگر ماه در آسمان درخشان و زیبا ظاهر شود، این دلیل نمی‌شود که تو به طور طبیعی و حق به داشتن همسر شایسته دست یابی.

هوش مصنوعی: پردهٔ عشق را با زلف‌های جذابت بپوشان و صدای زیبایت را در سراسر دنیا پخش کن.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق، رسیدن به محبوبانی که در پرده و دور از دید هستند، به طرز خاصی خوشایند و دلنشین است. این سفر به سوی معشوقان، با غم و شادی خاص خودش همراه است.

هوش مصنوعی: شور و شوق تو به اندازه‌ای من را مدهوش کرده که چنان احساس گرما در وجودم وجود دارد که انگار آتش در وجودم زبانه می‌کشد؛ حالا تو به من نگاه کن و دل مرا به آتش بیفروز.

هوش مصنوعی: عمر گذشت و وقت پیمان دوستی‌تان به پایان رسید، حالا باید تدبیری بیندیشی و راهی پیدا کنی که به آن پیمان برگردی.

هوش مصنوعی: زیبایی و فریبایی تو برای من چیزی غیر قابل باور است، چون که نیشخند تو همچون شمشیری بر سر زیبایی من فرود می‌آید.

هوش مصنوعی: اگر زمانی به سراغ مرهمی برای درد جدایی‌ات آمده‌ای، به یاد داشتی که نباید در این لحظه از آن استفاده کنی.