غزل شمارهٔ ۶۵۰

هوش مصنوعی: انجام دادن کارهایی که نیازمند رها کردن خودخواهی و هویت فردی باشد، به معنای رسیدن به یک حالت از فنا و از خودگذشتگی کامل است.

هوش مصنوعی: مانند قلمی که زبانش بریده شده، بر روی صفحه نابودی در حال نوشتن است.

هوش مصنوعی: هر لحظه صد نوع شیرینی را چشیده و در نتیجه از چشیدن آن‌ها سوالی نمی‌پرسد.

هوش مصنوعی: این راز بزرگ را درک کردن و سپس از خود دور شدن.

هوش مصنوعی: بسیاری از توبه‌ها با یک نفس ناغافل شکسته می‌شوند، و صدها پرده و حجاب به یکباره کنار می‌روند.

هوش مصنوعی: در میخانه، با ساقی خوش‌صحبت شدن و از روح خود دلشاد کردن.

هوش مصنوعی: در نور دوست، مانند شمعی هستم که هم در درون خودم نور می‌افشانم و هم به مقصدی می‌رسم.

هوش مصنوعی: از خودگذشتگی و رهایی از وجود شخصی، در وجود او غرق شدن و حیات واقعی را در وجود او یافتن.

هوش مصنوعی: عطاری مانند عشق او را انتخاب کرد تا با وجود خودش در دنیا زندگی کند.