غزل شمارهٔ ۵۸۳

هوش مصنوعی: در راه او بدون هیچ چیز و با دل‌تنگی می‌روم، بدون اینکه از چیزی جدا شوم و به کسی وابسته باشم.

هوش مصنوعی: من از توحید و یکتاپرستی در امانم و از شرک دورم، بی‌توجه به امروز و فردا، به سفر خود ادامه می‌دهم.

هوش مصنوعی: نه من می‌دانم و نه ما، ذره‌ای از آن‌چه که دائم به دور از من و ما در حال حرکت است.

هوش مصنوعی: من به مانند آفتاب شده‌ام و به همین خاطر از سایه‌ها دوری می‌کنم.

هوش مصنوعی: عشق من همچون پرنده‌ای است که در هر لحظه به سوی جهانی پر از زیبایی و آزادی پرواز می‌کند، حتی بدون پر و بال.

هوش مصنوعی: من همه چیز را می‌دانم، اما در واقع هیچ چیزی نمی‌دانم. به همین دلیل، به عنوان یک فرد نادان و دانا، در زندگی‌ام پیش می‌روم.

هوش مصنوعی: من در ابتدا یک قطره از دریا بودم و حالا که به اینجا رسیده‌ام، به عمق دریا می‌روم.

هوش مصنوعی: زمانی که عشق پاک و الهی در دل من سکنی گزید، من با تمام وجود و شور و شوق دنبال او روانه می‌شوم.

هوش مصنوعی: به تو در مورد عشق او حرف بزنم، اما اگرچه من نمی‌توانم به خوبی بیان کنم، احساس می‌کنم که این گفتگو در حال پیشرفت است.

هوش مصنوعی: عشقی که از انسان سرچشمه می‌گیرد، می‌تواند فرد را به هزاران جا ببرد و تجربه‌های مختلفی برای او ایجاد کند، حتی اگر او در یک مکان مشخص باشد.

هوش مصنوعی: از او پرسیدند که سرانجام به کجا می‌روی؟ گفت روزی به صحرا می‌روم.

هوش مصنوعی: وقتی هویت واقعی در عمق‌ها پنهان است، من در هویت ظاهری روشن و نمایان می‌شوم.

هوش مصنوعی: هرچند که نه در خفا هستم و نه در معرض دید، اما به هر دو شکل، هم به طور پنهان و هم به طور آشکار، در حال حرکت هستم.

هوش مصنوعی: اگر بخواهیم خود را آشکار کنیم، پنهان می‌شوم، و اگر در جستجوی پنهان‌ها باشیم، خود را پیدا می‌کنم.

هوش مصنوعی: من نه به این حالت هستم و نه به آن حالت، و نه اینکه ترکیبی از هر دو باشم؛ بلکه از هر دو فاصله گرفته‌ام و به راه خود می‌روم.

هوش مصنوعی: وقتی فرید به تنهایی و یگانه از کنار من می‌رود، من هم به تنهایی و یگانه به سراغش می‌روم.