غزل شمارهٔ ۵۸۴

هوش مصنوعی: هر شب در وقت سحر به جایی می‌روم که محبوبم در آن است. چون از خودم بیگانه‌ام و نمی‌خواهم دیده شوم، به آرامی و به دور از چشم دیگران حرکت می‌کنم.

هوش مصنوعی: زمانی که حجاب و مانع برایم دشوار می‌شود، عقل و جانم در مسیر او به چالش کشیده می‌شوند؛ بنابراین، بی‌عقل و بی‌جان به سمت او و در کوی او می‌روم.

هوش مصنوعی: در غم و دوری از محبوبم، مانند لیلی، دائم در حال نگریستن به او هستم و شب و روز در جستجوی معشوقم همچون مجنون به هر سو می‌روم.

هوش مصنوعی: هر صبح زلف‌های زیبا مانند عطر خوشبوی عنبر پخش می‌شود و من از آن آموختم که در این زمان صبحگاهی، به سوی عشق بروم.

هوش مصنوعی: وقتی زلف زیبای او را مانند چوگان بر چهره‌اش دیدم، احساس کردم که مانند گوی به دورش می‌چرخم و مدام در حال حرکت هستم.

هوش مصنوعی: ای زیبای دل‌ربا، بنگر به حال مسکین من که از عشق تو، با قلبی سرشار از درد و اندوه، همچنان در این دنیا سرگردان و آشفته‌ام.

هوش مصنوعی: من به‌تدریج خرد خرد شدم تا اینکه به‌سوی خورشید رخسارش بروم، مانند ذره‌ای بی سر و تن با شوق و نشاط در حال حرکت هستم.

هوش مصنوعی: هر لحظه که دنیای بی‌انتهایی چون بیابان در مقابل من قرار گیرد، من این دل شیدا و آشفته را در این بیابان سفر می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای عطار، تا کی امیدوارم از شرم وجود تو رها شوم؟ زیرا در این زمان، من به خاطر ننگ تو در حال نابودی‌ام.