غزل شمارهٔ ۱۶۷

هوش مصنوعی: عزیزم، زیبایی‌های تو در هیچ داستانی نمی‌تواند به درستی توصیف شود و هیچ زبانی قادر نیست راز عشق تو را بیان کند.

هوش مصنوعی: عظمت و شکوه تو در دل من و در کوچه‌های عشق پیدا نیست و زیبایی‌ات فراتر از آن است که در چشم‌ها و جانم جا بگیرد.

هوش مصنوعی: آرزو و خواسته‌های تو در مورد موها و چهره‌ات در هیچ تصور و خیالی نمی‌گنجد، جز در خیال و گمان که به وصال و نزدیک شدن به تو فکر می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی عشق تو در دل من جا می‌گیرد، دیگر جانی برایم نمی‌ماند. وقتی محبت تو در وجودم قرار می‌گیرد، عشق آن‌قدر پرشور و قوی است که در وجودم نمی‌تواند محدود شود.

هوش مصنوعی: پیام خستگی تو در کوی تو چه کسی می‌تواند بیاورد؟ زیرا آنجا از عاشقان پر شده و جایی برای آن نیست.

هوش مصنوعی: دل که از حضور تو مشمئز شود، در گلستان احساس آرامش نخواهد کرد و جان که از نور تو بهره‌مند شود، در این دنیا جای نخواهد گرفت.

هوش مصنوعی: زمانی که عاشقان در نزد تو مقام و منزلت دارند، آن شخص بیچاره‌ای که نتواند در آستان تو جا بگیرد، چه حالتی خواهد داشت.

هوش مصنوعی: به یک فرد غریبی کمک کن که به خاطر عشق نمی‌میرد، اما ممکن است نتواند مدت طولانی در خانه‌ات بماند.

هوش مصنوعی: دل به خاطر عشق جانش را فدای چیزی کرد که روزی در آنجا جای خواهد گرفت، اما او نمی‌دانست که در نهایت جایی برای چنین عشقی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: زمانی که خیال تو دل را از عشق به سخن وادار می‌کند، عطار می‌گوید حتی اگر جان در میان بیفتد، نمی‌تواند در آن جا جا شود.