غزل شمارهٔ ۱۶۸

هوش مصنوعی: عزیزم، زیبایی و روشنی چهره‌ات به‌قدری زیاد است که در هیچ جسم و جان دیگری نمی‌توان آن را جا داد و نام و آوازهٔ زیبایی‌ات در هیچ‌کجای دنیا نمی‌تواند گنجانده شود.

هوش مصنوعی: می‌خواهم بدانم که چطور می‌توانم تو را به دست آورم، زیرا در جستجوی تو به توصیف نمی‌توانم برسم. همچنین نمی‌توانم از تو بزرگی تو را به زبان بیاورم، چرا که کلمات برای آن کافی نیستند.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از راه تو به کسی خبر نداد، زیرا که مسیر تو آن‌چنان پیچیده و ناشناخته است که نمی‌توان آن را به کسی نشان داد.

هوش مصنوعی: آهی که عاشقان از عمق وجودشان به وجود می‌آورند، نه تنها در زمان محدود می‌شود، بلکه در مکان نیز نمی‌توان آن را جا داد یا محدود کرد.

هوش مصنوعی: در جایی که محبوبان و عاشقان یک لحظه به هم نزدیک شوند، قلب و احساسات نمی‌توانند در حساب و کتاب بیفتند و جان در آن فضا نمی‌تواند محدود و confined شود.

هوش مصنوعی: در دل‌ها گنجی پنهان وجود دارد که اگر از دل بیرون بیاید، ظرفیت آسمان برای نگهداری آن کافی نیست.

هوش مصنوعی: عطار نمی‌تواند عشق تو را به درستی توصیف کند، زیرا که زیبایی و عمق عشق تو فراتر از این است که به زبان بیاید.