غزل شمارهٔ ۱۴۴

هوش مصنوعی: ای خورشید پرشور، یک ذره از خاک پای تو برایم همچون آب حیات است و نوری از آن، که از جام زندگی‌بخش تو می‌چکد.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که هم خداوند جهان، دلش به وفاداری توست و هم پادشاهان دنیا جانشان را در راه خدمت به تو می‌دهند.

هوش مصنوعی: عشق تو چنان است که گویی حتی فرشته وحی نیز در دام دل تو گرفتار شده و همچون یک پرنده در این فضای مقدس به سر می‌برد.

هوش مصنوعی: در دل و فکر خود، جوهرهٔ عشق و وصال را پرورش داده‌ام و در چشمانم، جمال ناب و زلال زندگی را همچون کوثری می‌بینم که در زمین تکیه کرده است.

هوش مصنوعی: کوثر، که نمادی از آب حیات و زندگی است، برای روح و دل از چشمه‌ای بسته به سوی شادمانی و روشنی قلبت جاری می‌شود.

هوش مصنوعی: سری که در تمام گیتی ارزشی ندارد، تو را جاویدان نگه‌داشته است و تو به واسطه آن می‌توانی جهان را در یک جام ببینی.

هوش مصنوعی: زیبایی تو مانند ماه نو است و هر ماهی که به دنیا می‌آید، به خاطر خجالتش سرش را در دامن لباس تو پنهان می‌کند.

هوش مصنوعی: تو همچون ابری زیبا در آسمان به حرکت درآمده‌ای و ماه و خورشید همواره در کنار تو هستند، همانند سایه‌ای که در پی تو می‌آید و یا ذره‌ای که در فضای وجود تو شناور است.

هوش مصنوعی: تا وقتی عطر مشک زلف تو جانم را پر کرد، من همچنان عطار عطرافشان زلف مشک تو هستم.