غزل شمارهٔ ۱۴۵

هوش مصنوعی: ای روشنایی وجود تو در اندیشه‌ای بی‌پایان، کمال وجود تو نه آغاز دارد و نه پایان.

هوش مصنوعی: وجود هر دو جهان در وجود تو محو شده است. ای که وجود تو بی‌نهایت کامل است، چه عظمت و مقامی داری!

هوش مصنوعی: ای کسانی که به شدت تشنه‌اید و لب‌هایتان خشک شده و دلتان پر از آتش است، در وضعیت سخت و ناتوانی قرار گرفته‌اید و همه‌چیز به یک لطف و کمک بستگی دارد.

هوش مصنوعی: جز تو هیچ چیز دیگری برایم اهمیت ندارد. ای غیر از تو، تنها خیالی از تو در ذهنم وجود دارد.

هوش مصنوعی: هر چقدر که سالکان در مسیر پیشرفت کردند و به جلو رفتند، در ابتدایی‌ترین مراحل خود، با چالش‌ها و موانع زیادی روبرو بودند.

هوش مصنوعی: به دلیل عجایب و شگفتی‌های بسیار این مسیر، در نهایت معلوم نیست که چه چیزی در انتهای این راه انتظار ما را می‌کشد.

هوش مصنوعی: عطار عشق و رازهایی در دل و جان خود دارد، اما چون کسی را برای شنیدن نمی‌یابد، نمی‌داند چگونه این اسرار را بیان کند.