غزل شمارهٔ ۱۴۳

هوش مصنوعی: ای مشک، خط سیاه تو باعث شده که خورشید برای من ارزشمندتر شود و ماهِ تو هم مورد توجه قرار گیرد.

هوش مصنوعی: هرگز اشتباهی رخ نداد که از تو سبزتر باشد، زیرا تو از سیاهی و نامناسبی دوری کرده‌ای.

هوش مصنوعی: در دنیای زیبایی، تو مانند پادشاهی هستی که جان همه عاشقان به تو وابسته است.

هوش مصنوعی: زمانی که بندگان تو به بندگی درآمدند، دیگر نمی‌توانند تو را پادشاه خطاب کنند.

هوش مصنوعی: آسمان پرچرخش و سرکش، همانند جویندگان قدیمی، به دنبال تو و یاد تو در حال حرکت است.

هوش مصنوعی: خورشید به خاطر ذره‌ای که از زمین بود، بر روی خاک افتاد و از این حادثه نشانه‌ای برای راه تو رقم خورد.

هوش مصنوعی: وقتی عاشقان به هم می‌رسند و درگیر می‌شوند، درست مانند این است که کلاهی را که به حالت کج گذاشته‌ای، به امید اصلاح کردنش، دوباره به سر می‌گذاری.

هوش مصنوعی: در عشق تو، چطور می‌توان به زهد و پرهیز بپرداخت، وقتی که هیچ‌کس نمی‌تواند به یک گناه تو برسد؟

هوش مصنوعی: افراد عاشق با آه و ناله‌های تو نتوانستند دل نرم و آسیب‌پذیری پیدا کنند.

هوش مصنوعی: هرگز به بارگاهت نمی‌رسد، حتی اگر آنقدر گله و شکایت کنم که دل را بشکافد.

هوش مصنوعی: زمانی که تو از پشت پرده بیرون بیایی و چهره‌ات را نشان بدهی، هزاران آشوب و دیوانگی در سایه‌ات پنهان شده است.

هوش مصنوعی: زمانی که لبان تو به لبخند شکرین باز می‌شوند، هزاران خوزستان با نیکی و دوستانه به سوی تو می‌آیند.

هوش مصنوعی: اگر تو شکری به عطار بدهی، این نیکی به خودت باز می‌گردد و نتیجه‌اش به خاطر اوایل خوبی که کرده‌ای، نصیب خودت می‌شود.