شمارهٔ ۱۳۱

هوش مصنوعی: معارف و دانش‌های ما در دنیای فقر به اندازه سکه‌های سلطنتی ارزشمند است و ما به عنوان صاحب این دانش‌ها شناخته می‌شویم.

هوش مصنوعی: زیرا که والی و فرمانروای این سرزمین ما، سلطان سرزمین وجود است و ما فقط بندگان او هستیم.

هوش مصنوعی: در خارج از مرزهای این سرزمین، نام و مقام من مشخص است، اما اکنون که به دنیای پنهان و غیرمحسوس نگاه می‌کنم، جایگاه واقعی من نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: شجاعت و اراده‌ام، پس از اینکه از این دو جهان عبور کرد، به گونه‌ای است که پرنده‌ای که به سراغ وصال محبوب می‌آید، از آن لحظه به دام ما افتاده است.

هوش مصنوعی: به خاطر ظلم و سختی‌های عقل، من از دنیای عشق تو خارج شدم؛ زیرا ملک عشق تو، جای امن و آرامش من است.

هوش مصنوعی: من از نوشیدن شراب لب‌های قرمز و زندگی‌بخش مست هستم و از چشمان تو که همواره مرا می‌نوشاند، به طور مداوم سیراب می‌شوم.

هوش مصنوعی: زمانی که نور پرتروش از آسمان بر زمین تابید، همه چیز در دست ما قرار گرفت و به خواسته‌های ما پاسخ مثبت داد.