شمارهٔ ۴۳۴ - قطعهٔ زیر از حکیم شجاعی است که به انوری نوشته است

هوش مصنوعی: تو کسی هستی که به واسطه‌ی علم و هنر، بهترین افراد و فرهیختگان زمانه به تو روی آورده و از تو بهره‌مند می‌شوند.

هوش مصنوعی: در زمان‌های گذشته، فرمانرواها و شاعران وجود داشتند و اکنون به وضوح می‌توان دید که شاعران جایگاهی رفیع دارند.

هوش مصنوعی: شما خبر دار هستید که من بدون شما ضعیف و ناتوان هستم. اشکم مانند دانه‌های انار و صورتم مانند میوه‌ی به است.

هوش مصنوعی: شما مشغول بوده‌اید که به ملاقات من نیامده‌اید یا شاید من برای شما اهمیت ندارم که به عیادت من بیایید.

هوش مصنوعی: من از نادانی خود، به تو چنین امید دارم. این آرزو در واقع ناشی از نادانی من است.

هوش مصنوعی: دوستان، با تحمل سختی و ناتوانی، دلم پر از اندوه شد و دیگر توانایی صبر کردن را ندارم.

هوش مصنوعی: طبیب می‌گوید امروز نگران نباش، چون علت درد تو از بین رفته و حالا بهبودی شروع شده است.

هوش مصنوعی: این غم تنها به خاطر این است که من در مهمانی بزرگ دنیا، به یاد رسم و آیین سه‌شنبه‌ها، از دست می‌روم و فراموش می‌شوم.

هوش مصنوعی: اگر بهشت نعیم در این دنیا وجود داشت، امکان ظهور بهشت ما نیز فراهم می‌شد.