شمارهٔ ۳۸۵ - در مرثیه

هوش مصنوعی: ای جهانی که دلجویان به محبت به دنبال تو هستند، آسمان نیز در این آرزوی آنان حضور دارد.

هوش مصنوعی: زبانی که از درد و اندوه سخن می‌گوید، در دل دنیا و مردم، ناله و گریه‌ای به پا کرده است.

هوش مصنوعی: عمر من بدون تو، شیرینی‌اش را از دست داده و مانند افرادی با خوی بد، برای دیگران ناخوشایند شده است.

هوش مصنوعی: ستاره‌های آسمان به خاطرش تحت تأثیر قرار گرفته‌اند و سیاره‌هایی که درخشان و زیبا هستند، به او محبت می‌کنند.

هوش مصنوعی: من از زیارت تو ناتوانم و حال آنکه آن کعبه را عشق‌ورزان می‌جویند.

هوش مصنوعی: روز من به خاطر دود و آتش سرنوشت، تیره و تار است، همان‌طور که تاریکی موی سیاه انسان‌هاست.

هوش مصنوعی: من از نعمت تو یاد می‌کنم و اگر هم کمی به روی من نتابد، باز هم زیباییش را در دل دارم.

هوش مصنوعی: چون همیشه مردم، چشمم به روی توست، از غم تو چشمانم پر از اشک و بی قرار است.

هوش مصنوعی: ای کسی که از دید پنهان شده‌ای، مانند قطره‌ای در ابر به نظر می‌رسی.

هوش مصنوعی: وجود نور و تاریکی به خاطر حرکت و رفت و آمد توست؛ خاک کوی تو بوی عاشقان را می‌دهد.

هوش مصنوعی: نفس تو مانند اسبان تند و تیز است و در خانه‌ای نو گل‌های زیبا و باارزش شکفته‌اند.

هوش مصنوعی: تو و عنوان صدای خود، در مقایسه با دیگر همشهریان و همسایه‌هایتان، مشخص و برجسته هستید.

هوش مصنوعی: بهشت به خاطر زیبایی چهره تو، به سمت تو آمده است و فرشتگان با ادب و احترام از تو یاد می‌کنند.