غزل شمارهٔ ۲۹۱

هوش مصنوعی: تو در کار من مشغولی و دقت نمی‌کنی که این کار چقدر به من ظلم کرده است و مدت‌هاست که ادامه دارد.

هوش مصنوعی: تو با ظاهر نیکوی خود، رفتار زشت و ناپسندی را نسبت به من نشان می‌دهی.

هوش مصنوعی: از این به بعد هم به راحتی می‌توانم بردارم. هیچ چیزی نمی‌تواند پیش بیاید که یک بار هم نباشد.

هوش مصنوعی: در زندگی‌ام گلی از تو شکوفا شد که در تمام عمرم به اندازه‌ی آن درد و رنج وجود نداشته است.

هوش مصنوعی: می‌خواهم از تو بوسه‌ای بگیرم، اما تو می‌گویی که این را خیلی‌ها گفته‌اند.

هوش مصنوعی: اگر قرار باشد که من دلربایی کنم، نباید به یاد آوردن زحمت زیادی بکشی.

هوش مصنوعی: اگر من در کار تو یک بوسه بزنم، چه پیش خواهد آمد اگر تو با یک خنده به من پاسخ دهی؟

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی در دلی به دست آوری، باید به ظاهر خود توجه کنی و زیبایی‌هایش را بیشتر کنی.

هوش مصنوعی: من جانم را به دلال تو سپردم و به او گفتم که این کسی را که می‌خواهم، بخر.

هوش مصنوعی: گفتم اگر تو به من کمکی نرسانی، دیگران از تو بهره‌برداری خواهند کرد و تو را می‌خرند.