غزل شمارهٔ ۲۸۴

هوش مصنوعی: صورتت مانند ماه زیباست و قامتت همچون سروهای سرسبز و بلند در باغ.

هوش مصنوعی: تو دل داری و اگرچه حرفهایی می‌زنم که شاید هم غلط باشند، اما این را بدان که من به جان و وجودت احترام می‌گذارم و تو ارزشمند هستی.

هوش مصنوعی: در دل تو خواسته‌هایی وجود دارد، اما چه فایده دارد که خود را در مرزها و محدودیت‌ها نگه‌داری؟

هوش مصنوعی: راز من در غم تو آشکار شده است، تا کی می‌خواهی آن را از من پنهان کنی؟

هوش مصنوعی: اگر در پنهان وجود داری و وفادار نیستی، تعجبی ندارد که روح و عادت‌های جهان به تو وابسته است.

هوش مصنوعی: من از غم تو به زمین نگاه می‌کنم و تو با بی‌رحمی، چشمت به آسمان است.

هوش مصنوعی: هرچند که من برگ‌های این درخت را دارم، اما تو هم جایگاهی برای آن درخت داری.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی که مشکلات و ناراحتی‌ها را از خود دور کنی، چرا خود را به تحمل بار سنگین آن‌ها می‌کشی؟