غزل شمارهٔ ۲۸۳

هوش مصنوعی: آیا خبر داری که امروز حال و هوایت متفاوت و تازه است، هرچند که رفتار تو هنوز بد است؟

هوش مصنوعی: آیا می‌دانی که تو با دل و چشمان من رابطه‌ای عمیق و زیبایی بیشتری داری؟

هوش مصنوعی: روزی که تو با ناز و elegance از خواب بیدار می‌شوی، می‌دانم که از دل نیاز من باخبر هستی.

هوش مصنوعی: وقتی در دل من تنها تو حضور داری، پس از چه چیزی در دل من می‌توانی پرده‌برداری؟

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که من به وفای خود پایبند هستم، پس اگر تو هم به پیمان و عهدی که داریم، پایبند باشی.

هوش مصنوعی: امشب حواست را جمع کن و از مشکلات و سردرگمی دوری کن، قصه‌ها را کوتاه کن و بی‌دردسر باش.

هوش مصنوعی: ای نشانه زیبایی، تمام ویژگی‌ها در تو به اوج خود رسیده‌اند؛ گویی با چهره‌ات جاذبه‌ای بی‌نظیر داری.

هوش مصنوعی: تو که به من دشنام می‌دهی، ای انوری، جالب است که خودت طبع لطیف و شعری زیبا داری.

هوش مصنوعی: چه بگویم که این تنها درد نیست، بلکه از طعنه‌هایی که به خاطر تو در دل دارم، رنج می‌برم.