غزل شمارهٔ ۲۷۵

هوش مصنوعی: آیا دیدی که چگونه از زیر سلطه و فرمان بیرون آمدی و چگونه با دستان نیکو، ظلم و ستم را کنار زدی؟

هوش مصنوعی: بازی تو را از پا درآوردم و مانع شدم، اما به رغم تمام تلاش‌هایم، باز هم نتوانستم از دست بازی تو خلاص شوم.

هوش مصنوعی: هر جا که تو به من ستم کنی و پا بگذاری، کار من خراب می‌شود و در تمام زمان‌ها از دستم می‌رود. به خاطر این رفتار تو، نتیجه‌ام همیشه بد می‌شود.

هوش مصنوعی: من در برابر تو در اوج سختی‌ها و مشکلات فرو می‌روم و از رخسار تو هیچ اثری از شادی و سرخوشی نمی‌بینم. نمی‌دانم تحت تأثیر چه شرایطی اینجا هستم.

هوش مصنوعی: زمانی خوشحال خواهی شد که من را در حال غمگینی ببینی. غم برای من به طبیعی تبدیل شده است، چون وقتی تو غمگینی، من خوشحال می‌شوم.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که من از این جایگاه پایین، زجر مفید دیگری را برای محبوب تحمل می‌کنم، نه اینکه خودم درد و رنجی را تجربه کنم. احسنت بر تو، ای شادباد!

هوش مصنوعی: در سرنوشت من وفا از هیچ دوستی نیست، از تو فقط یادگاری مانده است. هر کسی به نحوی در این دنیا به دنیا آمده است.

هوش مصنوعی: عشق تو را به کار گرفتم و به گونه‌ای با آن زندگی کردم که تمام عمر را به هدر دادم و تو هم به طریقی به من چیزی دادی که فقط بیهوده بود.

هوش مصنوعی: ای یاد تو فراموش شده است، اما هنوز در دل و ذهن همه در خاطر دارم.