غزل شمارهٔ ۲۷۲

هوش مصنوعی: ای عشق که به سختی به دست آمدی، خیلی زود اوقات خوش را ترک کردی. همچون آتش که در وجودم شعله‌ور شدی و به سرعت مانند دود ناپدید شدی.

هوش مصنوعی: هرگاه آرزوی کسانی که دل تنگ دارند دیر برآورده شود، مانند دوستی است که افراد سنگ‌دل به سرعت از آن دور می‌شوند.

هوش مصنوعی: قبل از آن که دل من از درد دوری تو آرام بگیرد و به باغ وصال تو بیافتد، تو رفتی.

هوش مصنوعی: من هنوز از قید و بند تو رها نشده‌ام، اما تو بدون اینکه به من وصل شوی، با رضایت رفتی.

هوش مصنوعی: با رفتن تو، آهنگی در دل من نواخته شد و احساس عشق در وجودم بیدار گردید.