غزل شمارهٔ ۲۷۱

هوش مصنوعی: یا باید به چهره‌ات نگاهی بیندازم یا اینکه برای لذت بردن از آن لب شیرین منتظر بمانم.

هوش مصنوعی: شاید باید همان‌طور که او در غم و اندیشه‌اش است، من هم در این حالت باقی بمانم.

هوش مصنوعی: من از دل خودم در غم او چیزی نمی‌دانم و او نیز از دل من خبری ندارد.

هوش مصنوعی: مدتی است که در تلاش برای کاشتن و پرورش وفا بوده‌ایم، اما اکنون باید انتظار داشته باشیم که چیزی جز امید به ما نرسد.

هوش مصنوعی: پس از سال‌ها انتظار و سختی، سرانجام باید صبح روشنی فرارسد که شادی من را همراه داشته باشد.

هوش مصنوعی: ای خدا، این ناله و فریاد بی‌فایده چه معنایی دارد؟ چرا نباید نتیجه‌ای از آن حاصل شود؟

هوش مصنوعی: پس از این، برای ادامهٔ گفت‌وگوی ما، نیاز است که با دقت و هوشیاری بیشتری عمل کنیم.

هوش مصنوعی: در آخر همه چیز را رها کردم و با دل خودم پذیرفتم که باید از انوری گذر کنم.