غزل شمارهٔ ۲۷۰

هوش مصنوعی: عهد و پیمانی که با من بستی، مانند سر زلف خود، به راحتی شکسته‌ای.

هوش مصنوعی: ای نگار، هرچند که عهد و پیمان من را شکستی، اما من تو را بدعهد نمی‌خوانم.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس به ویژگی‌ها و رفتارهای تو آگاه نیست، اما من می‌دانم و دلم به خوبی می‌فهمد که تو چه هستی.

هوش مصنوعی: از درخت وفا هیچ گلی به من نچیدی و از خاری که به من زدی، دلم را آزردی.

هوش مصنوعی: امروز به خاطر دوری تو در حال غم و اندوه هستم و هنوز نتوانسته‌ام از نعمت وصال تو بهره‌مند شوم.

هوش مصنوعی: علی‌رغم تمام موانع و سختی‌ها، احساس من به تو همانند جریان سیلی است که به سمت پایین‌دست می‌رود.

هوش مصنوعی: ای عزیز، همچون جان من، اگر می‌خواهی که به من آسیب برسانی، این کار را زودتر انجام بده و معطل نکن.