غزل شمارهٔ ۲۶۹

هوش مصنوعی: اگر روزگار با من مهربان باشد، رابطه‌ام با یار به مانند زیبایی یک نگار خواهد بود.

هوش مصنوعی: اگر تو از من جدا شده‌ای، مثل روزهایی که گذشت، باز نخواهی گشت؛ وگرنه با زمانه دوستانه رفتار می‌کردی.

هوش مصنوعی: اگر از یار دور شوم، دیگر هیچ هدف و مقصودی برایم باقی نمی‌ماند، زیرا همه چیزم در کنار اوست.

هوش مصنوعی: در باغ وصل عشق، هیچ گلی وجود ندارد؛ این صحبت‌ها بیهوده است، بهتر بود که خاری وجود داشت.

هوش مصنوعی: من غم دوری را یکی پس از دیگری می‌شمارم و هیچ یک از وصال‌ها را در حساب نمی‌آورم.

هوش مصنوعی: دیگر نمی‌توانم بیشتر از این منتظر بمانم، کاش تو هم به انتظار من باشی.

هوش مصنوعی: زندگی و زمانه، عامل اصلی تمام فعالیت‌ها و کارهاست، افسوس که این خود زندگی است که بر همه چیز تاثیر می‌گذارد.

هوش مصنوعی: اگر به نادانی و زحمت خود ادامه دهی، سخن از آن نبر که عواقبش خوب نخواهد بود.

هوش مصنوعی: در تمام نام‌هایت ویژگی خاصی وجود دارد و در تمام کارهایت هم نشانه‌ای از تلاش و تلاش تو دیده می‌شود.