غزل شمارهٔ ۲۶۷

هوش مصنوعی: صورت من زرد است و این نشان از رنج و مشکلاتی است که در زندگی با آن‌ها روبرو شده‌ام. لحظات تلخ و دردناک، عمر من را پر کرده‌اند و تأثیر عمیقی بر روحم گذاشته‌اند.

هوش مصنوعی: نه به این امید هستم که چهره‌ات را ببینم و نه به این نوید که نظرات تازه‌ای از تو بشنوم.

هوش مصنوعی: با کی سخن بگویم تا حق و حقوق مرا درک کند؟ با چه کسی باید صحبت کنم که مرا از بند و زنجیر رهایی بخشد؟

هوش مصنوعی: من از قضاوت‌ها و استدلال‌هایی که به آن‌ها تکیه می‌کردم فاصله گرفتم و زمانه را در تمامی جوانبش مورد بررسی قرار دادم.

هوش مصنوعی: در زمین، کسی را پیدا نکردم که عهد و پیمان خوبی داشته باشد، و این برای من روشن شد که خداوند چنین کسی را خلق نکرده است.