غزل شمارهٔ ۲۴۸

هوش مصنوعی: ای دلبر، تو از من دور شدی و من افسوس می‌خورم که روزگارم تباه شد. تو به تمام وعده‌هایم خیانت کردی و این عذاب روزگار، تمام زندگی‌ام را مختل کرده است.

هوش مصنوعی: دلم را با محبت خود به درد و رنج انداختی، در حالی که من وفادار بودم تو به من بی‌وفایی کردی. افسوس به حال روزگار من.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر عشق تو پر از غم و اندوه شده و فریاد من به آسمان بلند شده است. امید من تغییر کرده و افسوس بر حال و روز من.

هوش مصنوعی: تو به من دل نبستیدی و در شهر و دیاری دیگر آرامش را جستجوی کردی، اما اکنون دوباره به من فکر می‌کنی. افسوس که ای کاش روزگار من بهتر بود.