غزل شمارهٔ ۲۴۷

هوش مصنوعی: شرم کن و بیشتر از این به من ظلم نکن، نیت آزار من بیچاره را نداشته باش.

هوش مصنوعی: من با دلی پر از غم قدم برمی‌دارم، دیگر بیشتر از این بر اسب بی‌رحمی که ستم می‌کند بار نگذار.

هوش مصنوعی: هر شب در غم و اندوه از دوری تو، مرا با دامن پر از ستاره‌ها مواجه نکن.

هوش مصنوعی: چند بار باید بگویم که دوباره این کار را می‌کنم، هر کاری که خواستی انجام بده، اما این کار را نکن.

هوش مصنوعی: می‌خواهم بوسه‌ای بزنم و جانم را بستانی، اما فریب نزن و احتیاط کن.

هوش مصنوعی: اگر سبک‌روحی و بی‌دغدغه هستی، نباید با بارهای سنگین و مشکلات خود را آزار دهی. زندگی را با شیرینی و آرامش بگذران و از تلخی‌ها دوری کن.

هوش مصنوعی: عشق را نباید با خشونت و خونریزی همراه کرد، عشق چیزی نیست که با درد و رنج برانگیخته شود.

هوش مصنوعی: ای پسر، برای تو عیدها و خوشی‌ها زیادی وجود دارد. پس به خاطر یک نفر مانند انوری، لذت‌های زیادی که در پیش رو داری را از دست نده.