غزل شمارهٔ ۲۲۲

هوش مصنوعی: عشق تو مرا آن‌قدر مشغول کرده است که حتی اگر دردم زیاد شود، نه به کسی دیگر فکر می‌کنم و نه نظری دیگر دارم.

هوش مصنوعی: تو بهترین و زیباترین هستی و من هر شب در روز روشن، غم و اندوه عشق تو را بر صورت خود نمایان می‌کنم و مثل سکه‌ای که در دارالضرب ساخته می‌شود، حسرت و عشق تو را به تصویر می‌کشم.

هوش مصنوعی: وقتی که دلم به زلف‌های تو وابسته شد، مانند حلقه‌ای که بر در می‌زند، به شوق دلرباها و معشوق‌ها به این سو و آن سو می‌روم.

هوش مصنوعی: دل مرا برد و با خود برد، به‌طوری که برای وصل تو، هر شب دست بر سر از غم هجر می‌زنم و تا صبح در چنین حالی هستم.