غزل شمارهٔ ۲۲۱

هوش مصنوعی: من تو را دوست دارم، اما نمی‌دانم چه چیزی سبب درمان قلبم می‌شود. نه چهره‌ات را در فراق می‌بینم و نه راهی برای وصال می‌شناسم.

هوش مصنوعی: هرگز از من احوالم را نپرس، چون نه تو می‌توانی برای مشکل من راه حلی پیدا کنی و نه برای من فایده‌ای خواهد داشت. من نمی‌خواهم رازهای پنهانم را با هر کسی در میان بگذارم.

هوش مصنوعی: دل من را بردی و حالا از من می‌خواهی صبر کنم. اما نمی‌توانم صبر کنم وقتی که دل ندارم و این انتظار برایم دشوار است.

هوش مصنوعی: اگر نمی‌خواهی با من باشید، دل من مانند دلی است که بدون محبت تو در درونش غم و درد وجود دارد.