غزل شمارهٔ ۲۲۳

هوش مصنوعی: ای عشق آرامش زندگی‌ام، بیا تا جانم را برای تو فدا کنم و مدتی با تو بگذرانم و از دل این هیجان و شعف بکاهم.

هوش مصنوعی: از حال دل که معلوم است، یعنی حال دلم مشخص است و هم این حال را داشتم و هم حال دیگری. می‌خواهم به تو کمی از آن بگویم تا تو هم آگاه شوی.

هوش مصنوعی: اگر برای به دست آوردن زندگی‌ات تلاش کنی و زمانی با من همراه شوی، حق داری که به من کمک کنی، هرچند در این مسیر با مشکلات و سختی‌ها مواجه خواهی شد.

هوش مصنوعی: به من می‌گویی که چه چیزی داری که من را به خود جذب می‌کند، اما من چه دارم؟ هر چیزی که من دارم، برای تو مناسب نیست و می‌دانم که ارزش تو بیشتر از آن است.

هوش مصنوعی: من یک دریای خونین را می‌شناسم که به آن چشم می‌گویم و یک سرزمین پر از غم را می‌شناسم که آن را دل می‌نامم.