غزل شمارهٔ ۲۲۰

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم راهی که باید بروم چه راهی است، اما غم من از این نیست که تو غمگینی.

هوش مصنوعی: من عاشق تو هستم و تو هم می‌دانی که از من بی‌خیالی، و من هم این موضوع را می‌دانم.

هوش مصنوعی: تو جز آسیب زدن کار دیگری نمی‌کنی و من هم جز وفاداری نمی‌توانم عمل کنم.

هوش مصنوعی: اگر به این معنا کافر می‌شوی، پس من هم کافر هستم، حتی اگر اکنون مسلمان باشم.

هوش مصنوعی: گفتیم که بوسه نشانهٔ فرمان و محبت است، من به تو گفتم که تا جان در بدن دارم، به فرمان تو هستم.

هوش مصنوعی: هرچند تو از من جدا شده‌ای و به مرتبه‌ای بلندتر رسیده‌ای، اما من همیشه در فکر و علاقه‌ام به تو هستم.

هوش مصنوعی: هرگاه بخواهم از تو دل بکنم، مانند این است که دندانم را به جانم بزنم، چون تو برای من عزیزتر از جانم هستی.

هوش مصنوعی: دوستت داشتن به اندازه‌ای در قلبم ارزش دارد که مانند نگینی قیمتی است و پیمان و وفاداری‌ات بر سرم چون تاجی زینت بخش است.

هوش مصنوعی: من در سرزمین عشق، با این مقام و عظمت، مانند سلیمان نیستم.