غزل شمارهٔ ۲۱۷

هوش مصنوعی: ای دوست، تو برای من از جان عزیزتری، پس مرا بیشتر از این نرنجان. وفاداریم را ترک نکن و اینگونه مرا رها نکن.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه جان و دل ما به تو وابسته است، حالا که جان ما فقط به خاطر تو مانده، چه کار باید کنم که در پای تو قربانی شوم؟

هوش مصنوعی: من به تو بی‌وفایی نمی‌کنم و می‌دانم که این رفتار برای من عادی است، اما اگر تو به من وفا نکنی، به خودم حق می‌زنم که سرنوشتم را خودم تعیین کنم.

 آخر چقدر دلداده‌ی بیچاره را خوار می‌کنی و عذاب می‌دهی؟‌ ای تو که این کار را با من می‌کنی، کافر سنگدل هم با مسلمان چنین کاری نمی‌کند.

هوش مصنوعی: غم و اندوه تو به قدری مرا تحت فشار قرار داده که احساس می‌کنم توان مقابله با آن را ندارم. با این حال، تا زمانی که زنده‌ام، هرگز روی از تو برنخواهم گرداند.