غزل شمارهٔ ۲۱۶

هوش مصنوعی: ای عشق من، تو آرزوی جانم هستی و من در آرزوی وصالت هستم، تا جایی که بتوانم از دوری‌ات شکایتی در لحظه‌های وصال بیان کنم.

هوش مصنوعی: می‌دانی چطور در سختی‌ها به سر می‌برم؟ چون بعد از آنکه تو را در آن وضعیت ببینم، دیگر به چه صورت می‌توانم باشم.

هوش مصنوعی: با دلی پر از درد، به خودم گفتم که چرا دیگر نمی‌گویی آن خوشدلی کجا رفته است. دل به من پاسخ داد که نمی‌دانم.

هوش مصنوعی: اگر روزی تو را پیدا کنم، خوشبخت می‌شوم، وگرنه مانند امروز از دنیا نمی‌روم.

هوش مصنوعی: هر از گاهی با اشک از خوشحالی دل خود را شاد می‌کردم، اما حالا آنقدر شرایط تغییر کرده که حتی این کار را هم نمی‌توانم انجام دهم.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم چه چیزهایی در این دنیا وجود دارد، اما می‌دانم که عشق و آرزوی تو باعث می‌شود جانم به تپش درآید. تو آرزوی اصلی زندگی‌ام هستی.